Marokkanen
In Nederland wonen 335.127 Marokkanen (2008), waarvan iets meer van de tweede generatie dan van de eerste generatie. De meerderheid van de in Nederland wonende Marokkanen (zo'n 93%) is van Berber, de overige 7% zijn Arabische Marokkanen. Van de Berbers is 68% afkomstig uit het Rifgebergte (Riffijnen), 15% uit het Sous en 10% uit het Atlasgebergte. Een deel van de Nederlands-Marokkaanse Berbers spreken van huis uit een van de Berbertalen en dialecten, hoofdzakelijk het Tarifit (of Riffijns). Een ander deel spreekt van huis uit Marokkaans Arabisch.
De eerste generatie Marokkanen zijn in de jaren zestig en zeventig als gastarbeider en als gevolg van de daaropvolgende gezinshereniging, naar Nederland gekomen.
Marokkanen zijn in Nederland door overlast en crimineel gedrag van bepaalde groepen Marokkaanse jongeren in een negatief daglicht komen te staan. Deze groep wordt door sommigen aangeduid met de pejoratieve term 'kutmarokkanen'. Deze term heeft echter tot veel verzet geleid, aangezien het stigmatiserend zou zijn voor de hele bevolkingsgroep. Tevens toont een klein deel van de Marokkaanse jeugd zich sinds de terroristische aanslagen van 11 september 2001 gevoeliger voor radicalisering (zie de Hofstadgroep). De Nederlandse Marokkanen en het hieraan gekoppelde integratievraagstuk van deze bevolkingsgroep zijn, vooral sinds de opkomst van Pim Fortuyn eind 2001, een vrijwel constant maatschappelijk en politiek gespreksonderwerp.
De tweede en derde generatie Marokkanen zijn in Nederland beter geïntegreerd dan bijvoorbeeld Turkse of Chinese leeftijdsgenoten, bleek uit een rapport, opgesteld in opdracht van de toenmalige minister voor Integratie Rita Verdonk. Marokkanen spreken vooral beter Nederlands dan deze groepen. Dit laat zich verklaren uit het feit dat er geen massamedia in het Marokkaans Arabisch en Berbers beschikbaar zijn, terwijl Turken en Chinezen volop van media in hun eigen taal gebruik maken. Volgens een woordvoerder van het Sociaal en Cultureel Planbureau betekent het wel dat problemen daardoor eerder zich uiten buiten de eigen, sociale kring. De Marokkaanse gemeenschap is minder hecht, Marokkanen hebben minder culturele bagage om op terug te vallen en moeten daardoor eerder op zoek naar acceptatie buiten de eigen groep.
Bron: Wikipedia
In Nederland wonen 335.127 Marokkanen (2008), waarvan iets meer van de tweede generatie dan van de eerste generatie. De meerderheid van de in Nederland wonende Marokkanen (zo'n 93%) is van Berber, de overige 7% zijn Arabische Marokkanen. Van de Berbers is 68% afkomstig uit het Rifgebergte (Riffijnen), 15% uit het Sous en 10% uit het Atlasgebergte. Een deel van de Nederlands-Marokkaanse Berbers spreken van huis uit een van de Berbertalen en dialecten, hoofdzakelijk het Tarifit (of Riffijns). Een ander deel spreekt van huis uit Marokkaans Arabisch.
De eerste generatie Marokkanen zijn in de jaren zestig en zeventig als gastarbeider en als gevolg van de daaropvolgende gezinshereniging, naar Nederland gekomen.
Marokkanen zijn in Nederland door overlast en crimineel gedrag van bepaalde groepen Marokkaanse jongeren in een negatief daglicht komen te staan. Deze groep wordt door sommigen aangeduid met de pejoratieve term 'kutmarokkanen'. Deze term heeft echter tot veel verzet geleid, aangezien het stigmatiserend zou zijn voor de hele bevolkingsgroep. Tevens toont een klein deel van de Marokkaanse jeugd zich sinds de terroristische aanslagen van 11 september 2001 gevoeliger voor radicalisering (zie de Hofstadgroep). De Nederlandse Marokkanen en het hieraan gekoppelde integratievraagstuk van deze bevolkingsgroep zijn, vooral sinds de opkomst van Pim Fortuyn eind 2001, een vrijwel constant maatschappelijk en politiek gespreksonderwerp.
De tweede en derde generatie Marokkanen zijn in Nederland beter geïntegreerd dan bijvoorbeeld Turkse of Chinese leeftijdsgenoten, bleek uit een rapport, opgesteld in opdracht van de toenmalige minister voor Integratie Rita Verdonk. Marokkanen spreken vooral beter Nederlands dan deze groepen. Dit laat zich verklaren uit het feit dat er geen massamedia in het Marokkaans Arabisch en Berbers beschikbaar zijn, terwijl Turken en Chinezen volop van media in hun eigen taal gebruik maken. Volgens een woordvoerder van het Sociaal en Cultureel Planbureau betekent het wel dat problemen daardoor eerder zich uiten buiten de eigen, sociale kring. De Marokkaanse gemeenschap is minder hecht, Marokkanen hebben minder culturele bagage om op terug te vallen en moeten daardoor eerder op zoek naar acceptatie buiten de eigen groep.
Bron: Wikipedia