Antillianen
Tot het begin van de 20e eeuw kwamen er niet zoveel Antillianen en Arubanen naar Nederland. Alleen blanke ambtenaren en studenten gingen naar Nederland, voor vakantie of opleiding. Pas later kwamen leerlingen uit de nationale bevolking ook om te studeren. Ze moesten heel goed kunnen leren om een beurs te krijgen. Zonder beurs waren zij meestal te arm om een dure opleiding in Nederland te betalen. Vanaf de jaren zestig hadden de olieraffinaderijen op Curaçao en Aruba, waar duizenden mensen werkten, door automatisering steeds minder mensen nodig. Omdat iedere Antilliaan en Arubaan een Nederlands paspoort heeft, gingen veel werklozen werk zoeken in Nederland. En vanwege de slechte economie op de eilanden bleven steeds meer studenten na hun studie in Nederland.
In 1985 sloten Shell en Exxon hun raffinaderijen op Curaçao en Aruba. Daardoor werd Nederland nog aantrekkelijker. Dat veranderde niet in de jaren negentig en begin 2000. Integendeel, ook bij de Antilliaanse overheid werden er banen geschrapt vanwege de tegenvallende economie en door de veelal door de Nederlandse regering afgedwongen bezuinigingen.
Vanwege het ernstige wangedrag en misdadigheid van relatief veel laag opgeleide Antilliaanse jongeren in Nederland, zijn er stemmen opgegaan in de publieke opinie en in de politiek om die gedwongen terug te sturen. Omdat het geen migranten van buiten het Koninkrijk zijn, is dit juridisch niet haalbaar. Zoals vrijwel elke andere maatregel met betrekking tot Antillianenproblematiek stuit dit plan op fel verzet uit de Antilliaanse gemeenschap vanwege het als stigmatiserend en discriminerend ervaren karakter.
Toch is de migratie tussen de Antillen en Nederland geen eenrichtingsverkeer. Veel mensen gaan terug naar de Antillen. Het toerisme op Aruba zit bijvoorbeeld in de lift, waarvan naast remigranten vanuit Nederland ook veel arbeidsmigranten vanuit de Caribische regio profiteren. Het inwoneraantal van Aruba is daardoor binnen vijftien jaar van 60.000 toegenomen tot 100.000.
Bron: Wikipedia
Tot het begin van de 20e eeuw kwamen er niet zoveel Antillianen en Arubanen naar Nederland. Alleen blanke ambtenaren en studenten gingen naar Nederland, voor vakantie of opleiding. Pas later kwamen leerlingen uit de nationale bevolking ook om te studeren. Ze moesten heel goed kunnen leren om een beurs te krijgen. Zonder beurs waren zij meestal te arm om een dure opleiding in Nederland te betalen. Vanaf de jaren zestig hadden de olieraffinaderijen op Curaçao en Aruba, waar duizenden mensen werkten, door automatisering steeds minder mensen nodig. Omdat iedere Antilliaan en Arubaan een Nederlands paspoort heeft, gingen veel werklozen werk zoeken in Nederland. En vanwege de slechte economie op de eilanden bleven steeds meer studenten na hun studie in Nederland.
In 1985 sloten Shell en Exxon hun raffinaderijen op Curaçao en Aruba. Daardoor werd Nederland nog aantrekkelijker. Dat veranderde niet in de jaren negentig en begin 2000. Integendeel, ook bij de Antilliaanse overheid werden er banen geschrapt vanwege de tegenvallende economie en door de veelal door de Nederlandse regering afgedwongen bezuinigingen.
Vanwege het ernstige wangedrag en misdadigheid van relatief veel laag opgeleide Antilliaanse jongeren in Nederland, zijn er stemmen opgegaan in de publieke opinie en in de politiek om die gedwongen terug te sturen. Omdat het geen migranten van buiten het Koninkrijk zijn, is dit juridisch niet haalbaar. Zoals vrijwel elke andere maatregel met betrekking tot Antillianenproblematiek stuit dit plan op fel verzet uit de Antilliaanse gemeenschap vanwege het als stigmatiserend en discriminerend ervaren karakter.
Toch is de migratie tussen de Antillen en Nederland geen eenrichtingsverkeer. Veel mensen gaan terug naar de Antillen. Het toerisme op Aruba zit bijvoorbeeld in de lift, waarvan naast remigranten vanuit Nederland ook veel arbeidsmigranten vanuit de Caribische regio profiteren. Het inwoneraantal van Aruba is daardoor binnen vijftien jaar van 60.000 toegenomen tot 100.000.
Bron: Wikipedia